Home Nagrywanie filmu na płyty.

Nasz serwis wykorzystuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Korzystając z serwisu zgadzasz się na wykorzystanie plików cookies zgodnie z Polityką cookies. Jeżeli nie akceptujesz Polityki, prosimy nie korzystaj z naszej witryny.
Nagrywanie filmu na płyty.

Własna płyta DVD jest trwałym sposobem zapisania filmu w bardzo dobrej jakości. Wobec coraz niższych cen krążków może być także doskonałym prezentem, np. dla uczestników wyjazdu czy gości weselnych...
Jedynym wymogiem jest posiadanie nagrywarki DVD - stacjonarnej lub komputerowej. Tę pierwszą podłącza się po prostu do kamery kabelkiem, naciska przycisk i film, o ile nie chcemy go przemontować, po chwili zaczyna się nagrywać Niestety, takie urządzenie kosztuje dużo, przez co jak na razie ma małe szansę zawojować nasz rynek.
Drugą metodą jest zakup komputerowej nagrywarki - nieco bardziej skomplikowanej w obsłudze, za to tańszej  i mającej więcej możliwości. Czyste płyty DVD jednokrotnego zapisu kosztują niewiele, wielokrotnego - dwukrotnie więcej.
Najmniejszy wydatek czeka nas, gdy zdecydujemy się na nagranie krążka Video CD. Do tego wystarczy zwykła komputerowa nagrywarka CD-R/RW, która stała się już standardem w nowszych komputerach.
Sprzęt to nie wszystko. Do nagrywania płyt DVD niezbędne jest odpowiednie oprogramowanie. Do tego celu służy oprogramowanie określane jako autho-ring DVD. Pod tą tajemniczą nazwą kryje się wiele czynności i procesów, mających na celu odpowiednie przygotowanie zawartości i struktury płyty DVD. Tego typu oprogramowanie można podzielić na trzy podstawowe grupy: oprogramowanie amatorskie, np. Pin-nacle Express, Ulead DVD MovieFactory, Sonic My-
DVD, oprogramowanie półprofesjonalne, np. Sonic DVDit!, Pinnacle Impression DVD-Pro, oraz oprogramowanie profesjonalne, np. Scenarist NT. Sonic Reel-DVD czy Spruce DVD Maestro.
Oprogramowanie amatorskie charakteryzuje się prostotą obsługi i okrojonymi możliwościami. Cechy typowe dla profesjonalnej płyty DVD, takie jak ujęcia z różnych kamer, wiele napisów i ścieżek dźwiękowych, dźwięk Dolby Digital, są w zasadzie oferowane jedynie przez oprogramowanie profesjonalne.
Jakich trzeba użyć czarów, by zamienić domowy film AVI, przechwycony z kamery, w krążek DVD-Video? Żadnych-na początek wystarczą odpowiednie narzędzia, czas i ogólna znajomość tematu.


Jeśli mamy gotowy materiał wideo (zmontowany i z dołączoną ścieżką dźwiękową), proces tworzenia filmowych płyt DVD opiera się na czterech podstawowych etapach:
1 i Zakodowaniu materiału wejściowego do plików MPEC-2;
2} Opracowaniu menu nawigacyjnego (podział filmu na ścieżki i rozdziały, przyporządkowanie bitmap pozycjom menu);
3) Zmiksowaniu całości (filmu wraz z elementami nawigacyjnymi) w strukturę plików zgodną z DVD-Video;
4} Nagraniu płyty w formacie DVD-Video.
Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że to dość skomplikowana procedura. W rzeczywistości nie jest trudniejsza od tworzenia własnych kompilacji audio na CD, zwłaszcza tych, które wykorzystują MP3.

Pierwszy etap jest zarazem najbardziej czasochłonną częścią. Tu najbardziej liczy się moc komputera, który będzie musiał wykonać potężną liczbę obliczeń, niezbędnych do skompresowania strumienia wideo.
Jeśli do montażu materiału były używane komercyjne narzędzia typu Adobe Premierę czy Ulead MediaStu-dioA/ideoStudio, dołączane zwykle do kart 1 przechwytywania    wi-;deo, istnieje możliwość eksportowania projektu do różnych formatów plików,  w tym  także MPEG-2.
Jeśli wśród dostępnych opcji eksportu nie ma MPEG-2 (w Adobe Premierę potrzebna jest zewnętrzna wtyczka, np. firmy Pinnacle) albo nie korzystamy z aplikacji do montażu wideo, nie przejmujmy się. Można film zgrać jako AVI i skorzystać z darmowych narzędzi typu TMPEnc, które zapewniają konwersję do MPEG-2. W obu przypadkach należy jednak pamiętać, by ustawić kodek na system PAL (rozmiar 720 x 576,25 klatek na sekundę) i zmienną wartość przepływu bitów (Yariable Bitrate). Dźwięk w domowych nagraniach raczej nie jest wielokanałowy, wystarczy więc jedno z typowych ustawień stereo (48 kHz, 16 bitów, z kompresją MPEG-1 -II lub bez, czyli PCM).
W przypadku długich filmów i wolno działającego peceta kodowanie może trwać nawet do kilkunastu godzin. Na krążku DVD mieszczą się ok. 2 godzin filmu wysokiej jakości.

Efektem pracy kodera MPEG-2 jest plik skompresowanego filmu wraz ze ścieżką dźwiękową lub 2 pliki z oddzielnym wideo i audio. Teraz nadchodzi najbardziej pracochłonny etap dla użytkownika: trzeba podzielić film na rozdziały, dodać do niego menu z bitmapami ilustrującymi zawartość każdego rozdziału, a na koniec całość eksportować do postaci, którą od razu można przenieść na płytę DVD.

Do tego celu służą np. aplikacje firmy Ulead - DVD Workshop albo Sonic - MyDVD lub bardziej zaawansowany DVDit! - dołączane w nieco okrojonych wersjach do oferowanych na rynku nagrywarek DVD. Większość prostego oprogramowania do autho-ringu pozwala na łatwe i szybkie utworzenie menu płyty przy wykorzystaniu gotowych przycisków, różnego rodzaju tła, podkładów audio itp. Zapisując na dysku obraz płyty, należy pamiętać, że zazwyczaj będzie większy niż 4 GB, a zatem w przypadku dysków sformatowanych w systemie FAT32 sygnalizowany będzie błąd. Jedynym rozwiązaniem jest skorzystanie z systemów Windows 2000 lub XP oraz sformatowanie dysków w systemie NTFS.
Po przygotowaniu i sprawdzeniu funkcji nawigacyjnych (aplikacje oferują podgląd ostatecznej wersji, jaka znajdzie się na krążku DVD), trzeba zdecydować, czy ma to być plik obrazu zawartości płyty gotowy do wypalenia na krążku z dowolnej aplikacji obsługującej zapis DVD, czy też wystarczą same pliki VOB i IFO, umieszczone w folderze VIDEO_TS na twardym dysku.
Wybór ten w zasadzie nie ma większego znaczenia, ponieważ zarówno plik obrazu, jak i folder VIDEO_TS są akceptowane przez aplikacje nagrywające typu Nero czy VOB InstantDisc. Zaletą eksportu do plików w folderze VIDEO_TS jest to, że można je obejrzeć w dowolnym odtwarzaczu typu PowerDYD czy WinDVD.
Teraz wystarczy tylko uruchomić program nagrywający i wybrać odpowiedni typ projektu. W InstantDisc dla pliku obrazu trzeba wskazać RAW/ISO (w Nero wybrać: Nagraj plik obrazu), zaś dla folderu VIDEO TS będzie   potrzebny format UDF Video (DVD-ROM UDF/1SO w Nero). Folder należy umieścić w katalogu głównym projektu, pamiętając o wyłączeniu Joliet i zachowaniu maksymalnej zgodności z ISO (nazwy w formacie 8 + 3).
Następnie należy włożyć czysty krążek, kliknąć przycisk nagrywania, odczekać kilkanaście minut i... tak oto stajemy się posiadaczem płyty DVD własnej produkcji.

W przeciwieństwie do authoringu DVD do wyprodukowania własnej płyty Video CD (VCD) lub Super Video CD (SVCD) nie jest konieczna kosztowna nagrywarka DVD oraz niejednokrotnie jeszcze droższe oprogramowanie. Wystarczy zwykła nagrywarka CD-R, odpowiedni program do nagrywania i encoder MPEG-1/-2.
Pojemność płyty VCD - ok. godziny nagrania, sprawia, że można ją wykorzystać do rozmaitych zastosowań, począwszy od taniego nośnika na różnego rodzaju filmy: edukacyjne, instruktażowe, reklamowe, własne materiały wideo, albumy ze zdjęciami, aż po pojemną płytę ze skompresowaną muzyką. Na zwiększenie zainteresowania formatami VCD i SVCD z pewnością wpłynęła możliwość odtwarzania ich zarówno przez stacjonarne odtwarzacze DVD, jak i nawet przeciętne, jak na obecne czasy, komputery wyposażone w zwykłe napędy CD-ROM. W ostatnich latach nie bez znaczenia był też znaczny spadek cen czystych płyt i nagrywarek CD-R/RW. Logiczną tego konsekwencją było zwiększone zainteresowanie użytkowników, szukających możliwości łatwego przenoszenia własnych nagrań wideo na stosunkowo tanie i o wiele trwalsze od kaset wideo płyty CD-R/RW. Często poruszany jest problem zbyt niskiej jakości oferowanej przez formaty VCD/SVCD. Nie do końca jest to zgodne z prawdą. Wystarczy obejrzeć kilka komercyjnych płyt Video CD, zawierających profesjonalnie przygotowany materiał, aby zmienić zdanie o ich słabej jakości. Na uzyskany efekt składa się wiele czynników, spośród których największe znaczenie odgrywają klasa używanego encodera MPEG oraz jakość materiału wejściowego.
Nagrywamy
Do wyprodukowania własnej płyty w formacie VCD lub SVCD wystarczą zwykła nagrywarka CD-R/RW i zestaw z reguły ogólnie dostępnego i taniego oprogramowania. W porównaniu z nagrywaniem płyt DVD jest to niezaprzeczalna zaleta. Proces nagrywania płyty VCD/SVCD można podzielić na poszczególne etapy: pozyskanie materiału wideo niezbędnego do umieszczenia na płycie CD-R/RW, kodowanie materiału wideo do formatów VCD/SVCD, authoring, czyli proces,

w którym dokonujemy złożenia wszystkich przygotowanych wcześniej materiałów w obraz naszej płyty, wypalenie gotowej płyty CD-R/RW.
Pozyskanie materiału wideo najczęściej odbywa się poprzez przechwytywanie materiału wideo z kamery. Bez względu na typ sprzętu wideo z jakiego korzystaliśmy, na dysku twardym otrzymujemy plik, który możemy poddać dodatkowemu montażowi lub od razu przejść do kolejnego etapu.
W procesie kodowania materiału w zależności od formatu płyty używa się różnych algorytmów kompresji MPEG. Warto zaznaczyć, że w zależności od klasy zastosowanego algorytmu możemy otrzymać materiał znacznie różniący się jakościowo. Dlatego bardzo istotnym zagadnieniem jest wybór odpowiedniego encodera, czyli programu lub sprzętu, który zamieni przechwycony na dysku twardym materiał wideo na format MPEG-1. W przypadku encoderów programowych godny uwagi jest darmowy TMPGEnc. Obsługa encoderów z reguły jest bardzo prosta i nie wymaga wielkiej wiedzy. Najczęściej wystarczy wybrać odpowiedni, zdefiniowany profil ustawień parametrów kompresji dla formatu naszej płyty. Oczywiście, dla bardziej wymagających użytkowników istnieje możliwość dobierania własnych ustawień.


Mając zakodowane pliki, możemy przejść do procesu złożenia wszystkich zakodowanych materiałów wideo oraz dodatków (np. menu) w obraz gotowej płyty, który następnie wypalamy na płycie CD-R. Obecnie większość programów do authoringu obsługuje również proces nagrywania. Oczywiście do nagrywania płyt VCD/SVCD można skorzystać z dedykowanych dla tych formatów programów, jak Pinnacle Express lub Ulead DVD Movie-Factory, ale można także użyć oprogramowania przeznaczonego do obsługi nagrywarek CD-R, np. WinOnCD lub popularnego Nero Burning ROM. Bez wątpienia najwszechstronniejszym i najłatwiejszym w obsłudze spośród wymienionej „trójki" jest Nero. Cała operacja authoringu polega na przeciągnięciu odpowiednich plików z okna Nero FileBrowser do (Super)Video. Jeżeli w importowanych plikach program nie wykrył błędów, wystarczy rozpocząć proces nagrywania.

 
 
Biżuteria z kwiatami
Biżuteria z kwiatami
Biżuteria z kwiatami
Biżuteria z kwiatami

Online

Naszą witrynę przegląda teraz 1 gość